EU right to repair directive

What does this Directive mean in concrete terms for consumers and businesses? This article discusses the key points.

Scope and repair obligation

The directive applies to products subject to repairability requirements under EU legislation, which are listed in Annex II of the directive. These include washing machines, refrigerators, electronic displays, vacuum cleaners, mobile phones, servers and data storage products. It is expected that this list will be extended in the future.

Manufacturers must, within the limits of the applicable repairability requirements, repair goods at the request of consumers. The repairability requirements include design criteria that facilitate disassembly of goods, and the obligation to make a range of spare parts available for a minimum period. The repair must be carried out free of charge or at a reasonable price, and also within a reasonable time. Depending on the specific characteristics of the category of goods in question, the manufacturer may lend the consumer a replacement good if repair is not completed within a reasonable time. If repair is impossible, the manufacturer may offer the consumer a refurbished good. In addition, manufacturers may choose to outsource the repair.

Manufacturers should not use contractual terms, hardware or software techniques that hinder repair unless justified by legitimate reasons such as intellectual property protection. In addition, manufacturers should not prevent independent repairers from using original or second-hand spare parts, compatible spare parts and spare parts made with 3D printing, and manufacturers should not refuse repair on the sole ground that previous repair work has been carried out by third parties.

If a manufacturer is located outside the EU, the authorised representative, importer or distributor is responsible for complying with these obligations.

It is also important to note that if a product becomes defective within the statutory warranty period (which under European regulations is a minimum of two years) and the consumer requests repair instead of replacement, the statutory warranty period is extended once by 12 months.

European repair information form

To accommodate repairers, the directive introduces the European Repair Information Form. This standardised form can be provided by the repairer to the consumer and must then specify in a clear and comprehensible manner conditions such as the cost of repair, the expected duration of repair and the availability of temporary replacement goods. The form must be provided free of charge and the information in the form remains valid in principle for 30 calendar days, with the possibility of contractually agreeing a longer validity period.

Incentives

Member States must implement at least one measure to promote repair, such as supporting or setting up local or regional online platforms for repair, conducting information campaigns or issuing repair vouchers to cover the cost of repairing a product.

In addition, a European online repair platform will be established to make repair services accessible to consumers at EU level, as well as cross-border and within each Member State. This will allow consumers to easily find repairers and sellers of refurbished products and buyers of defective goods.

Conclusion

The Directive enables consumers to use products for longer and helps reduce waste streams. It should be noted that this has as a possible adverse side effect that consumers are less likely to benefit from product innovations. Moreover, for companies, it may mean that they have to adapt their product designs, after-sales and communication with consumers. As EU Member States have to transpose the Directive into national law by 31 July 2026, it is advisable for companies to prepare now for the upcoming changes.

If you have any questions, please feel free to contact Marcel Willems or Elisabeth Bulder.

Dutch

EU richtlijn recht op reparatie

Met de komst van de Richtlijn (EU) 2024/1799 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2024 betreffende gemeenschappelijke regels ter bevordering van de reparatie van goederen (de ''Richtlijn'') wordt de toegang voor consumenten tot reparatiediensten toegankelijker, efficiënter en transparanter. Dit stimuleert niet alleen duurzaam gebruik van goederen, maar versterkt ook de interne markt en het vertrouwen in (grensoverschrijdende) reparatiediensten. Wat houdt deze Richtlijn concreet in voor consumenten en bedrijven? In dit artikel bespreken we de hoofdlijnen.

Toepassingsgebied en reparatieverplichting

De Richtlijn is van toepassing op producten waarvoor volgens EU-wetgeving repareerbaarheidseisen gelden, welke zijn opgesomd in bijlage II van de Richtlijn. Hieronder vallen onder andere wasmachines, koelkasten, elektronische beeldschermen, stofzuigers, mobiele telefoons, servers en gegevensopslagproducten. Het is te verwachten dat deze lijst in de toekomst zal worden uitgebreid.

Fabrikanten dienen, binnen de grenzen van de geldende repareerbaarheidsvereisten, op verzoek van consumenten goederen te repareren. De repareerbaarheidsvereisten omvatten onder andere ontwerpcriteria die het demonteren van goederen vergemakkelijken, en de verplichting om gedurende een minimumperiode een reeks reserveonderdelen beschikbaar te stellen. De reparatie moet kosteloos of tegen een redelijke prijs, en bovendien binnen een redelijke termijn worden uitgevoerd. De fabrikant kan, afhankelijk van de specifieke kenmerken van de desbetreffende categorie goederen, aan de consument een vervangend goed lenen indien reparatie niet binnen een redelijke termijn wordt voltooid. Indien reparatie onmogelijk is, kan de fabrikant de consument een opgeknapt (''refurbished'') goed aanbieden. Daarnaast kunnen fabrikanten ervoor kiezen de reparatie uit te besteden.

Fabrikanten mogen geen contractuele bepalingen, hardware- of softwaretechnieken gebruiken die de reparatie belemmeren, tenzij die worden gerechtvaardigd door legitieme redenen zoals intellectuele-eigendomsbescherming. Daarnaast dienen fabrikanten onafhankelijke reparateurs er niet van te weerhouden gebruik te maken van originele of tweedehands reserveonderdelen, compatibele reserveonderdelen en reserveonderdelen gemaakt met 3D-printing, en mogen fabrikanten de reparatie niet weigeren op de enkele grond dat eerdere herstelwerkzaamheden door derden zijn uitgevoerd.

Indien een fabrikant buiten de EU is gevestigd, is de gemachtigde vertegenwoordiger, importeur of distributeur verantwoordelijk voor de naleving van deze verplichtingen.

Voorts is van belang dat indien een product binnen de wettelijke garantietermijn (welke volgens Europese regelgeving minimaal twee jaar is) defect raakt en de consument verzoekt om reparatie in plaats van vervanging, de wettelijke garantietermijn eenmalig wordt verlengd met twaalf maanden.

Europees reparatie-informatieformulier

Om reparateurs tegemoet te komen, introduceert de Richtlijn het Europees reparatie-informatieformulier. Dit gestandaardiseerde formulier kan door de reparateur aan de consument worden verstrekt en moet dan op duidelijke en begrijpelijke wijze voorwaarden specificeren, zoals de reparatiekosten, de verwachte reparatieduur en de beschikbaarheid van tijdelijke vervangende goederen. Het formulier moet kosteloos worden verstrekt en de informatie in het formulier blijft in beginsel 30 kalenderdagen geldig, met de mogelijkheid om contractueel een langere geldigheidsduur overeen te komen.

Stimuleringsmaatregelen

Lidstaten dienen ten minste één maatregel te implementeren ter bevordering van reparatie, zoals het ondersteunen of opzetten van lokale of regionale onlineplatforms voor reparatie, voorlichtingscampagnes of het uitgeven van tegoedbonnen om de kosten van de reparatie van een product te dekken (ook wel: reparatievouchers).

Daarnaast wordt een Europees onlineplatform voor reparatie opgericht om reparatiediensten op EU-niveau, evenals grensoverschrijdend en binnen elke lidstaat, voor consumenten toegankelijk te maken. Hiermee kunnen consumenten eenvoudig reparateurs en verkopers van gereviseerde producten en kopers van defecte goederen vinden.

Slot

De Richtlijn stelt consumenten in staat producten langer te gebruiken en draagt bij aan de vermindering van afvalstromen. Daarbij dient te worden opgemerkt dat dit als mogelijk nadelig bijeffect heeft dat consumenten minder snel profiteren van productvernieuwingen. Bovendien kan dit voor bedrijven betekenen dat zij hun productontwerpen, aftersales en communicatie met consumenten moeten aanpassen. Aangezien de EU-lidstaten de Richtlijn uiterlijk op 31 juli 2026 moeten omzetten in nationale wetgeving, is het raadzaam voor bedrijven om zich nu al voor te bereiden op de aankomende veranderingen.

Mocht u vragen hebben, neem dan gerust contact op met  Marcel Willems of Elisabeth Bulder.